ในภาพยนตร์ฮิตของดิสนีย์เรื่อง Frozen 2 โอลาฟ มนุษย์หิมะผู้มีเสน่ห์พูดประโยคที่น่าจดจํา. เขายืนยันว่า 'น้ํามีความทรงจํา' ซึ่งเป็นข้อความที่ทําให้ผู้ชมสนใจและจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับรากฐานทางวิทยาศาสตร์ของน้ํา.
คํากล่าวอ้างนี้สะท้อนให้เห็นในโลกมหัศจรรย์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ แสดงให้เห็นว่าน้ําทุกโมเลกุลยังคงรักษาประวัติศาสตร์ของการเผชิญหน้าในอดีตไว้. การตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเผยให้เห็นว่าแนวคิดนี้มีรากฐานมาจากวาทกรรมทางวิทยาศาสตร์. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แนวคิดเรื่องความทรงจําเกี่ยวกับน้ําเป็นหัวข้อที่น่าสนใจและเป็นที่ถกเถียงกันในชุมชนวิทยาศาสตร์.
ทฤษฎีความจําของน้ําได้รับความสนใจจากการวิจัยที่เป็นข้อขัดแย้งของ Jacques Benveniste ในช่วงทศวรรษ 1980. เขาเสนอว่าน้ําสามารถรักษา 'ความทรงจํา' ของสารที่ละลายก่อนหน้านี้ได้ แม้ว่าจะเจือจางสูงแล้วก็ตาม. แม้จะมีความตื่นเต้นในช่วงแรก แต่การศึกษาในเวลาต่อมาก็ล้มเหลวในการยืนยันการค้นพบของ Benveniste อย่างทําซ้ําได้ และทฤษฎีนี้ยังคงได้รับความอดสูเป็นส่วนใหญ่ในวิทยาศาสตร์กระแสหลัก.
อย่างไรก็ตาม การสํารวจคุณสมบัติเฉพาะของน้ํายังคงดําเนินต่อไป. นักวิทยาศาสตร์รับทราบว่าน้ํามีพฤติกรรมที่ซับซ้อน รวมถึงการก่อตัวของพันธะไฮโดรเจนและความสามารถในการดํารงอยู่ในสถานะโครงสร้างที่แตกต่างกัน. คุณสมบัติเหล่านี้ช่วยให้น้ํามีบทบาทสําคัญในกระบวนการทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อม.
ดร. เอมิลี แฮร์ริส นักวิจัยชั้นนําด้านเคมีของน้ํา ตั้งข้อสังเกตว่าแม้ว่าแนวคิดเรื่องน้ําที่เก็บความทรงจําที่เฉพาะเจาะจงนั้นยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่การศึกษาปฏิสัมพันธ์ของน้ําในระดับโมเลกุลยังคงเป็นสาขาที่มีชีวิตชีวา. 'ความเก่งกาจของน้ําและความสามารถในการโต้ตอบกับสารต่างๆ ได้รับการบันทึกไว้อย่างดี แต่ความคิดที่ว่าน้ํามีความทรงจํานั้นขยายไปไกลกว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน' เธออธิบาย.
ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าคํากล่าวอ้างของ Olaf จะเพิ่มชั้นที่มีเสน่ห์ให้กับการเล่าเรื่องของ Frozen 2 แต่ก็ควรมองด้วยความรู้สึกถึงเสรีภาพในการสร้างสรรค์มากกว่าความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์. ความมหัศจรรย์ของดิสนีย์สามารถทําให้ทุกสิ่งเป็นไปได้บนหน้าจอ แม้ว่าวิทยาศาสตร์ในโลกแห่งความเป็นจริงจะยังไม่ได้ตรวจสอบแนวคิดที่น่าหลงใหลดังกล่าวก็ตาม.
คํากล่าวอ้างนี้สะท้อนให้เห็นในโลกมหัศจรรย์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ แสดงให้เห็นว่าน้ําทุกโมเลกุลยังคงรักษาประวัติศาสตร์ของการเผชิญหน้าในอดีตไว้. การตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเผยให้เห็นว่าแนวคิดนี้มีรากฐานมาจากวาทกรรมทางวิทยาศาสตร์. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แนวคิดเรื่องความทรงจําเกี่ยวกับน้ําเป็นหัวข้อที่น่าสนใจและเป็นที่ถกเถียงกันในชุมชนวิทยาศาสตร์.
ทฤษฎีความจําของน้ําได้รับความสนใจจากการวิจัยที่เป็นข้อขัดแย้งของ Jacques Benveniste ในช่วงทศวรรษ 1980. เขาเสนอว่าน้ําสามารถรักษา 'ความทรงจํา' ของสารที่ละลายก่อนหน้านี้ได้ แม้ว่าจะเจือจางสูงแล้วก็ตาม. แม้จะมีความตื่นเต้นในช่วงแรก แต่การศึกษาในเวลาต่อมาก็ล้มเหลวในการยืนยันการค้นพบของ Benveniste อย่างทําซ้ําได้ และทฤษฎีนี้ยังคงได้รับความอดสูเป็นส่วนใหญ่ในวิทยาศาสตร์กระแสหลัก.
อย่างไรก็ตาม การสํารวจคุณสมบัติเฉพาะของน้ํายังคงดําเนินต่อไป. นักวิทยาศาสตร์รับทราบว่าน้ํามีพฤติกรรมที่ซับซ้อน รวมถึงการก่อตัวของพันธะไฮโดรเจนและความสามารถในการดํารงอยู่ในสถานะโครงสร้างที่แตกต่างกัน. คุณสมบัติเหล่านี้ช่วยให้น้ํามีบทบาทสําคัญในกระบวนการทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อม.
ดร. เอมิลี แฮร์ริส นักวิจัยชั้นนําด้านเคมีของน้ํา ตั้งข้อสังเกตว่าแม้ว่าแนวคิดเรื่องน้ําที่เก็บความทรงจําที่เฉพาะเจาะจงนั้นยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่การศึกษาปฏิสัมพันธ์ของน้ําในระดับโมเลกุลยังคงเป็นสาขาที่มีชีวิตชีวา. 'ความเก่งกาจของน้ําและความสามารถในการโต้ตอบกับสารต่างๆ ได้รับการบันทึกไว้อย่างดี แต่ความคิดที่ว่าน้ํามีความทรงจํานั้นขยายไปไกลกว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน' เธออธิบาย.
ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าคํากล่าวอ้างของ Olaf จะเพิ่มชั้นที่มีเสน่ห์ให้กับการเล่าเรื่องของ Frozen 2 แต่ก็ควรมองด้วยความรู้สึกถึงเสรีภาพในการสร้างสรรค์มากกว่าความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์. ความมหัศจรรย์ของดิสนีย์สามารถทําให้ทุกสิ่งเป็นไปได้บนหน้าจอ แม้ว่าวิทยาศาสตร์ในโลกแห่งความเป็นจริงจะยังไม่ได้ตรวจสอบแนวคิดที่น่าหลงใหลดังกล่าวก็ตาม.
